بیست سال است که مداوم در اینترنت و فضای دیجیتال برای هموطنان و سایر مردم هم زبانم در سراسر دنیا مطلب مینویسم و منتشر میکنم.
همیشه سعی و رسالت من و رسانه های تحت اداره من این بوده که مفید باشیم، فارغ از هر گونه جبهه گیری و رویدادی، رسالت ما آموزش به تمامی افرادی بود که میتوانستند صدا و حرف ما را به هر نوعی بخوانند و ببینند.
از آنجایی که انزل وب در کنار دریا زاده شد، صادقانه بگویم همیشه فعالیت ما مثل پارو زدن قایقی تنها در دریایی طوفانی بود، دریایی پر از قطعی، تهدید، فیلترینگ، مشکلات فنی، عدم حمایت، تحریم و.. اما امروز بعد از حدود ۲۰ سال به مدت چند هفته مداوم، کاملا به اجبار خاموش شدیم.
هیچگونه دسترسی مستقیم به سایت نداریم و به لطف دوستانمان در خارج از کشور است که همین محتوا نیز منتشر شده است.
در کنار تمام غم و اندوهی که ما و وطن عزیزمان را فرا گرفته، فرصتی بود بیاندیشیم آیا هنوز جان و توانی برای ما و آرمان هایمان باقی مانده است؟ آیا میتوان هنوز پارو زد؟ آیا حق ما این است؟ حرف های زیادی بر گفتن است که منشا همه آنها غم و درد عمیقی بر جان و روح ما است.
این روزها که مردم عزیز ما اصلا حال خوبی ندارند، ما تا آخرین نفس در کنار آنها ایستاده ایم.
دنیای تکنولوژی برای زندگی بهتر و کمک به انسان ها ساخته شده است.
آیا در کشورمان با خاموش کردن چراغ دنیای آنلاین و ارتباطات، در زندگی و کسب کار میلیون ها آدم امنیت و آرامش برقرار میشود؟ سوالی است که باید مسئولین جواب آن را بدهند.
تسلیت و واژه ها نمیتوانند عمق درد و احساس ما را بیان کند.
فقط میتوانم بگویم ما هنوز زنده ایم، اما طوفان از سر ما گذشته است.
ما در این دریا طوفانی محکوم به بقا هستیم.
نوشته شده از کیبورد و دست های ناتوان شهریار مهاجر
موسس و نویسنده انزل وب
سلام
از یه طرف می رن در مغازه و تهدید به بستن می کنن که اعتصاب کنین از یه طرف می گن با قطع اینترنت فضای کسب و کار و بستن
چه کنیم اخر کار کنیم یا نکنیم
ولی با قطع اینترنت چرا اعتراض خوابید مگر لیدر کجاست
همیشه همراه شما هستیم؛
برای شما و به امید شما ادامه میدهیم.